-2-
Üç – dört sene öncesinden kalma başarısız bir girişimde bulunmuştum psikiyatrist konusunda. Kapısına kadar gidip aniden karar değiştirip anneme ‘ya ben girmeyeceğim’ deyip hastaneden dönerken annemden bir dizi sevgi sözcüğü işitmek zorunda kalmıştım. Haklıydı kadıncağız. O an o kapıdan içeri girmekten beni alıkoyan düşünceler nelerdi hatırlamıyorum. Kendimi az çok tanıdığımdan size şunları söyleyebilirim, içimde sadece benim bildiğim beni başka birine anlatmak istememem olası yüksek ihtimal. Onun dışında hiç tanımadığın bir insana başkaları için küçük benim için büyük sorunlarını anlatmama isteği de olabilir. Ve de en önemlisi beni mutsuz eden hayal kırıklılıklarıma o ne yapabilir ki düşüncesi de olabilir.
Komşu teyzemiz annem gibi kafaya alabileceğim bir kadın olmadığı için ertesi sabah, onu ekmek gibi bir şansım yoktu. Bütün geceyi uykusuz geçirerek ertesi sabaha uykulu fakat hazır olarak çıktım karşısına.
Sabaha kadar uyumadan oturduğum çok olmuştur. Karışık ve eğlenceli bir psikolojiye bürünüyorum böyle zamanlarda. Daha eğlenceli, daha sabırlı, daha mantıksız normal halime göre, bu dahalardan koca bir liste yapabilirim size. İşte uykusuzluğun verdiği bu halle hastane koridorlarında beklemeye başladık.
Tekerlikli sandalyeler de taşınan erkek hastaların her halinde babamı gördüm. Yanından sigara içmek için hastane bahçesine çıkıp bahçede sağa sola bakınırken babamın hademe ve abim tarafından başka bir hastane binasına taşınırkenki hali ve bana bakışını tekrar tekrar yaşadım onlarda…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder