-15-
Çocukluğum sıradan günlerini özler olmuştum son dönemlerde. Neden her şey bu kadar çabuk ve çok değişiyor. İstem dışı değişimlerin faturasını ödemek daha da ağır. Çocukluğumun hayal kırıklığı bir gençlik yaşadığım. Ya hayallerim çok uçuktu ya da hayallerimle aramda olan uçurumu kendim büyüttüm. Artık tüm düşler anlamsız hayaller yarımken neye tutunmalıydı bu yürek. Kendi boşluğuna bırakıverdi kendini usulca.
İçimde kendimi öldürüşümden kimsenin haberi olmadı. Tüm yaşananların ardından bir ben ölürken ben olmayan başka bir ben çıktı ortaya. Kendimi ben bile sevmezken başka birinin sevebilme ihtimali sanki içimi kıpırdattı. Hem bu sefer görünen aşk çok da imkânsız değildi.Kendisine ben “hata” diyorum, içimde onun dedikodusunu yaparken.,
“Hatamla”, babamı kaybettiğimiz senin yaz aylarında tanıştım. Yaz yağmuru gibi iyi geldi ilk başlardı. Sonrası muson yağmurları. İnsanları tanımakta acele etmenin faturasını neredeyse yanlış bir evlilikle noktalayacaktım ki yaşadığım hipnoz halinden yaka paça dışarı attım kendimi. “Hatam” en büyük tecrübem oldu. Hayat üzerine ne kadar da azmış bildiklerim dedirtti bana.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder