-19-
Dünyada fazlalıkmışım gibi hissettiğim zamanlar çok olur. Gel gitlerimin beni aynı sahillere vurması belli aralıklarla tekrarlanır. İnsan düşlerine hasret yaşaya yaşaya şansa kadere kendine küserken umut etmekten yorulmuş atar kendini boşluğun tekli koltuğuna. Böyle zamanlar da iki üç kişilik koltuklar gereksizdir. Çünkü yalnız bırakırlar seni. Kaybetmişliğini kimse paylaşmak istemez seninle. Yanlız yaşamalısın. Sanki sana ders vermek için sessiz bir sözleşme yapmıştır, uzak yakınların.
Oturduğun koltukta züğürt tesellileri bularak kendince hırslanıp tam ayağa kalkacakken, ayağının tökezlemesi işin acısının bol isotlu olduğu kısımdır. O koltuk bataklığındır senin çırpındıkça boğulduğun.
Bataklığın tamamen senin eserindir. Çocukken çok isteyip de anneni almaya bir türlü ikna edemediğin bisiklet ve patenler vardır mesela o çamurda. Çok güvendiğinin arkadaşının bakışlarında bulduğun hainlikle de göz göze getirebilir seni o bataklık da. Babanın senden yana ümitlerini çamura bulanmış kırık dökük bulabilirsin aynı yerde.
O bataklık oturduğun koltuk da adeta seni kuşatan ipler olur her hareketinde seni hızlıca oturtur yerine.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder